Sparks er ein amerikansk pop- og rockeduo danna av brørne Ron (klaverinstrument) og Russell Mael (vokal) i Los Angeles. Duoen er kjent for den sære tilnærminga si til låtskriving og musikken deira er ofte akkompagnert av sofistikerte og skarpe tekstar, ofte om kvinner, og nokre gangar med litterære referansar, og eit idiosynkratisk, teatralsk scenenærvær, karakterisert av kontrasten mellom den animerte, hyperaktive frontmannen og Ron si uttrykkslause skuling. Russell Mael har ei særeigen stemme, medan Ron Mael speler tangentar i ein intrikat og rytmisk stil. Dei har vore mykje meir suksessrike i Europa enn i heimlandet USA, sjølv om dei held oppe ei lojal fanskare i USA.
Høgdepunkt frå tidleg karriere inkluderte «This Town Ain't Big Enough for Both of Us», som nådde andreplassen på UK Singles Chart i 1974. Discohiten «The Number One Song in Heaven» i 1979 kom frå eit samarbeid med Giorgio Moroder og markerte eit stilistisk skifte mot new wave og synth-pop. «When I'm With You», som kom på dei australske og franske singellistene i 1980; singelen «I Predict», som var første gongen Sparks gjekk inn på Billboard Hot 100, og nådde 60. plassen i mai 1982; singelen «Cool Places» frå 1983 med rytmegitaristen og songaren frå The Go-Go's, Jane Wiedlin, og «When Do I Get to Sing 'My Way'» , som var ein av dei mest spelte songane på radio i Tyskland i 1994.
Deira ofte skiftande stilar og visuelle presentasjonar har halde bandet i forkant av moderne, kunstferdig popmusikk. I 2002 kom Lil' Beethoven, som duoen sjølv erklærte som eit «sjangerdefinerande opus», smelta saman repeterande songstrukturar med orkestrale arrangement, og gav dei fornya kritikarsuksess. I 2015 gav bandet ut eit album med det skotske indierockbandet Franz Ferdinand , som supergruppa FFS, med tittelen FFS. I 2017 vende Sparks attende til rocken med Hippopotamus, som gjekk inn på UK Albums Chart på sjuandeplassen, det same gjorde deira neste album, A Steady Drip, Drip, Drip, som kom i 2020, og førte talet på topp 10-plasseringar i Storbritannia opp til fire. I 2021 var Sparks involvert i to filmar: Leos Carax-musikalfilmen Annette som dei skreiv alle songane for (vann César-prisen for beste originalmusikk), og Edgar Wright-dokumentaren The Sparks Brothers som fortel om historia til bandet.
Historie Oppstart Brørne Ron og Russell Mael voks opp i Pacific Palisades, vest i Los Angeles County i California, under «Gullalderen» for klubbmiljøet i Los Angeles, då The Doors, The Standells og Love spelte på Whisky a Go Go på Sunset Strip og The Beach Boys spelte seint på ettermiddagen på Teen-Age Fair på Pickwick Recreation Center i Burbank i California.
Både Ron og Russell Mael var å sjå blant publikum under The Ronettes-delen av konsertfilmen The Big T.N.T. Show, filma i 1966. Begge gjekk på UCLA, Ron studerte kino og grafisk kunst og Russell teaterkunst og filmskaping. Dei avskydde folkemusikkmiljøet, som dei vurderte som «intellektuelt og bedøvd og me hadde ikkje tid til det», og utvikla ein spesiell smak i engelske band som The Who, Syd Barrett sitt Pink Floyd, The Kinks og The Move, som førte til skildringa deira av seg sjølv som «anglofile».
Deira aller første innspelingar vart gjort under namnet «Urban Renewal Project», 14. januar 1967, i Fidelity Recording Studios i Hollywood. Fire spor vart spelt inn med ekteparet Fred og Ronna Frank, som var nære vener av Mael-brørne på den tida. Songane vart trykte på to acetatar og har aldri vorte gjevne ut, bortsett frå sporet «Computer Girl», som var med på ein CD inkludert i den japanske semi-biografien frå 2006 og meir sidan på samlealbumet Past Tense i 2019. Dei tre andre spora hadde tittelen «The Windmill», «A Quick Thought» og «As You Like It». Av alle fire songane var «Computer Girl» den minst tradisjonelle.The Sparks Brothers
Då dei danna Halfnelson, oppkalla etter eit brytegrep i 1968, vart dei snart kjent med produsenten Todd Rundgren, som oppfordra Albert Grossman til å signere bandet til plateselskapet hans Bearsville. Debutalbumet deira vart gjeve ut på Bearsville Records i 1971 med ei besetning beståande av collegevenen Earle Mankey på gitar, broren James på bass, Harley Feinstein på trommer og Rundgren som produsent. Ho selde dårleg. The Whole Burbank Catalog var ei samleplate som Warner Brothers gav ut i 1972 med songen «Biology II». Etter å ha omdøypt seg til Sparks i 1972, eit ordspel på Marx Brothers, vart albumet så gjeve ut på nytt av Bearsville Records i 1972 som Sparks. Dette gav den mindre, regionale hitten «Wonder Girl».
Oppfølgingsalbumet deira, A Woofer in Tweeter's Clothing, førte til ein turné i Storbritannia, inkludert eit opphald på Marquee Club i London, Desse London-framferdene hjelpte dei til å sikra seg eit større kultfølgje.
Tidleg på 1970-talet mini|venstre|Sparks, på TopPop, 17. mai 1974. Venstre til høgre: Ian Hampton, Russell Mael, Ron Mael, Adrian Fisher, Norman «Dinky» Diamond.
Sparks flytta til England i 1973 med ein ny manager, John Hewlett, som skipa John's Children, og ein avtale frå Island Records, delvis takka vera eksponeringa dei fekk med framferda deira på BBC Two-programmet The Old Grey Whistle Test. Dei la ut ei annonse i musikkvekebladet Melody Maker («Ønskt bassist for Sparks. Må vera skjeggfri og spennande») og gjennom dette hyra dei inn Martin Gordon. Med Adrian Fisher på gitar og Norman «Dinky» Diamond på trommer spelte dei inn gjennombrotsalbumet sitt Kimono My House i ein periode med mange straumbrot og ein trugsel om vinylmangel, og fekk ein hit med singelen «This Town Ain't Big Enough for Both of Us».
Sparks vart ein britisk tenåringssensasjon som dukka opp på framsida av Melody Maker, Record Mirror og utalde andre popmagasin i Storbritannia og Europa. Hittar som «This Town Ain't Big Enough for Both of Us», «Amateur Hour» og «Never Turn Your Back on Mother Earth» førte til mange framferder på flaggskipsmusikkshowet til BBC, Top of the Pops. Russell sine hyperaktive rørsler stod i skarp kontrast til den nøkternt kledde Ron bak tangentane med eit uttrykkslaust skråblikk og ein Charlie Chaplin-aktig bart.
Gordon og Fisher vart seinare erstatta av Trevor White og Ian Hampton. I 1975 kom det reviderte bandet tilbake til USA for å turnera og marknadsføre Kimono- og Propaganda-albuma som hadde fått sterk kultmerksemd i New York City, Cleveland, Chicago, San Francisco og Los Angeles, først og fremst frå speling på FM-radio og ei nasjonal TV-framferd på Don Kirshner's Rock Concert. Flo & Eddie var oppvarmarar. Den innverknadsrike progressive FM-radiostasjonen WMMS frå 1970-talet i Cleveland og dei kjende DJ-ane her som Kid Leo var opphavleg forkjemparar for bandet i Amerika. Sparks opptredde òg på American Bandstand i 1975 med programleiar Dick Clark, i tillegg til mange andre TV-show i USA og i utlandet etter 1977.
Oppfølgingsalbuma, Propaganda og Indiscreet , sistnemnde produsert av Tony Visconti, var like vellykka og produserte hitsinglane «Looks, Looks, Looks», «Never Turn Your Back on Mother Earth» og «Something for the Girl with Everything».
Heimvending Mael-brørne vende heim til Los Angeles i 1976. Bekymra for at musikken deira kunne ha vorte gammal, tok dei i bruk ein meir «amerikansk» lyd og spelte inn Big Beat med Rupert Holmes og Jeffrey Lesser som produsentar, som dei følgde med Introducing Sparks. Begge albuma vart stort sett spelte inn med studiomusikarar. Denne nye «Vestkyst»-stilen gav songar som «Nothing to Do», «Everybody's Stupid» og «Throw Her Away (and Get a New One)». I 1976 gjorde Sparks ein av dei første inntoga sine i filmbransjen, og gjorde ei deltaking i katastrofespenningsfilmen Rollercoaster, etter at Kiss avviste rollene. Dei framførte songane «Fill 'Er Up» og «Big Boy».
I 1977 fann brørne seg ved eit vegskilje. Dei hadde kutta banda med Hewlett og hadde set seg lei av å spela inn innanfor ei tradisjonell rockebandramme. I ein samtale med ein tysk journalist uttrykte dei sin beundring for Giorgio Moroder, ein pioner innan elektronisk disco og popmusikk. Moroder var tilfeldigvis ein ven av journalisten, og han klarte å knyta brørne til den italienske produsenten, som produserte deira neste album, No. 1 in Heaven. Albumet var meir elektronisk og synthesizerbasert enn den tidlegare musikken deira, og omdefinerte stilen til Sparks og utfordra konseptet om kva som blir meint med eit band, og det vart òg ein stor innverknad på nye elektroniske popartistar. Det skapte to singlar på topp femten på britiske hitlister: «The Number One Song in Heaven» og «Beat the Clock». Oppfølgingsalbumet i 1980, Terminal Jive, hadde ein hitsingel i Frankrike, «When I'm With You», som førte til at Mael-brørne vart i landet i eitt år for å marknadsføre albumet. Russel lærte seg på den tida å snakke flytande fransk. Singelen nådde òg 14. plassen i Australia. I 1981 verva den belgiske synthpopgruppa Telex Sparks for å hjelpa til med å skriva tekstane til det tredje albumet deira, Sex.
Då det elektroniske utstyret dei hadde tatt i bruk for den nye stilen sin var for tungvint til å turnere med, så bandet vende attende til det meir konvensjonelle bandformatet for dei neste tre utgjevingane, sjølv om dei ikkje unngjekk synthesizerar heilt: Whomp That Sucker, Angst in My Pants (med to spor som seinare dukka opp i filmen Valley Girl i 1983) og In Outer Space. Dei kom seg inn på den amerikanske singellista igjen, og nådde 49. plassen med «Cool Places» frå In Outer Space frå 1983. Sporet var eit samarbeid med rytmegitaristen og korvokalisten Jane Wiedlin frå The Go-Go's (ein dedikert fan av bandet som ein gang dreiv sin eigen fanklubb for Sparks), og suksessen var delvis takka vera radiostasjonen KROQ-FM i Los Angeles, som hylla dei som lokale heltar. I 1984 skreiv og framførte Mael-brørne fleire originale songar på lydsporet for den svarte komedien og tenåringsfilmen Bad Manners (òg kjend som Growing Pains), inkludert tittellåten i filmen, «Bad Manners». I 1989 fekk dei ein hitsingel i Frankrike og i Europa med «Singing in the Shower», sungen i duett med Rita Mitsouko. Denne singelen vart produsert av Tony Visconti.
Frå slutten av 1980-talet freista Sparks å gjera den japanske mangaen Mai, the Psychic Girl til ein musikal, med interesse frå Tim Burton og Carolco Pictures, som kjøpte filmrettane i august 1991. Carolco håpte Burton ville starta produksjonen i 1992, men han valde å jobba med The Nightmare Before Christmas og Ed Wood for Touchstone Pictures i staden. Alternativet på filmrettane gjekk til slutt ut, og Burton droppa ut. Francis Ford Coppola utvikla seinare prosjektet på slutten av 1990-talet. I juni 2000 starta Sony Pictures Entertainment på eit anna prosjekt med Kirk Wong knytt til regien. I februar 2001 vart det skrive eit manus av Lisa Addario og Joey Syracuse for Sony sitt Columbia Pictures. Utgjevinga av The Seduction of Ingmar Bergman, ein radiomusikal av Sparks, i august 2009, vart informert om dei seks åra bandet brukte på å prøva å få produsert Mai, the Psychic Girl. Albumet skapte ny interesse, og fekk ein «ny vind», forklarte vokalisten Russell Mael. «Musikken er klar og me håper at dette framleis kan sjå dagens lys.» 18 mai 2010 uttrykte Burton fornya interesse for å tilpassa prosjektet.
1990-talet – Ei ny byrjing