Wolfgang Amadeus Mozart var produktiv og skreiv i mange sjangrar. Dei mest kjende verka hans er skriven innan opera, pianokonsertar og sonatar, symfoni, og strykekvartettar og strykekvintettar. Mozart skreiv òg mange soloverk for piano, andre former for kammermusikk, messer og anna kyrkjemusikk, fleire dansar, divertimenti, og andre former for lett underhaldning.

Katalogisering Forkortinga «K.» eller «KV» syner til «Köchel Verzeichnis», som er er ein meir eller mindre kronologisk katalog over verka til Mozart av Ludwig von Köchel. Merk at katalogen har vorte endra fleire gonger, noko som har ført til at fleire verk har fått same KV-nummer. Komposisjonane til Mozart i lista under er sortert tematisk, altså etter kvar slags type komposisjon det er. Ikkje alle tematiske grupper av verka til Mozart har fått eit generelt akseptert nummer. Köchel nummererte til dømes berre symfoniane (1 til 41), pianokonsertane (1 til 27, utan å ta med nokre tidlege transkripsjonar av Mozart) og eit par andre grupper. Det meste av kammermusikken og vokalmusikken hans har ikkje ei slik nummerering (eller i det minste ikkje ein akseptert ein). Relativt få av komposisjonane til Mozart har opusnummer, sidan mange av komposisjonane ikkje vart publiserte medan han levde, så opusnummera er ganske upraktiske å nytte for komposisjonane hans.

Symfoniar Mozart skreiv symfoniar i ein periode på 24 år, frå 1764 til 1788. I følgje nyare forsking skreiv ikkje berre Mozart dei 41 symfoniane ein ofte ser i tradisjonelle katalogutgåver, men opp mot 68 komplette verk. Den originale nummereringa har fått stått uendra, slik at den siste kjende symfonien hans likevel heiter «Nr. 41». Somme av symfoniane (K. 297, 385, 550) vart endra av komponisten etter dei første versjonane.

Barnesymfoniar (1764–1771) Det er fleire nummererte symfoniar frå den tidlege barndomen til Mozart. Symfoni nr. 1 i Ess-dur, K. 16 Symfoni nr. 2 i H-dur, K. 17 (tvilsam, tilskriven Leopold Mozart) Symfoni nr. 3 i Ess-dur, K. 18 (tvilsam, av Abel) Symfoni nr. 4 i D-dur, K. 19 Symfoni nr. 5 i H-dur, K. 22 Symfoni nr. 6 i F-dur, K. 43 Symfoni nr. 7 i D-dur, K. 45 Symfoni nr. 8 i D-dur, K. 48 Symfoni nr. 9 i C-dur, K. 73 Symfoni nr. 10 i G-dur, K. 74 Symfoni nr. 11 i D-dur, K. 84 Symfoni nr. 12 i G-dur, K. 110 Symfoni nr. 13 i F-dur, K. 112

Det er òg fleire unummererte symfoniar frå denne perioden.

Symfoni i F-dur, K. Anh. 223 (19a) Symfoni i G-dur, "Old Lambach", K. Anh. 221 (45a) Symfoni i F-dur, K. 76 (42a) Symfoni i H-dur, K. Anh. 214 (45b) Symfoni i D-dur, K. 81 (73l) Symfoni i D-dur, K. 97 (73m) Symfoni i D-dur, K. 95 (73n) Symfoni i H-dur, K. Anh. 216 (C11.03) Symfoni i C-dur, K. 96

Symfoniar frå Salzburg-tida (1771–1781) Desse symfoniane vert stundom underkatagoriserte som «Tidleg» (1771–1773) og «Sein» (1773–1775), og stundom som «Germanske» (med menuett) eller «Italienske» (utan menuett). Ingen av desse vart publiserte medan Mozart levde.

Sjølv om dei ikkje vert rekna som «symfoniar» vert dei tre Divertimenti K. 136–138, i 3-satsa italienske overturestil stundom rekna med blant Salzburg-symfoniane. Symfoni nr. 14 i A-dur, K. 114 (1771) Symfoni nr. 15 i G-dur, K. 124 (1772) Symfoni nr. 16 i C-dur, K. 128 (1772) Symfoni nr. 17 i G-dur, K. 129 (1772) Symfoni nr. 18 i F-dur, K. 130 (1772) Symfoni nr. 19 i Ess-dur, K. 132 (1772) Symfoni nr. 20 i D-dur, K. 133 (1772) Symfoni nr. 21 i A-dur, K. 134 (1772) Symfoni nr. 22 i C-dur, K. 162 (1773) Symfoni nr. 23 i D-dur, K. 181 (1773) Symfoni nr. 24 i H-dur, K. 182 (1773) Symfoni nr. 25 i G-moll, K. 183 (173d B) (1773) Symfoni nr. 26 i Ess-dur, K. 184 (1773) Symfoni nr. 27 i G-dur, K. 199 (1773) Symfoni nr. 28 i C-dur, K. 200 (1774) Symfoni nr. 29 i A-dur, K. 201 (1774) Symfoni nr. 30 i D-dur, K. 202 (1774)

Seinare symfoniar (1781–1791) Symfoni nr. 31 i D-dur, «Paris», K. 297 (K. 300a) (1778) Symfoni nr. 32 i G-dur, "Overture i italiensk stil", K. 318 (1779) Symfoni nr. 33 i H-dur, K. 319 (1779) Symfoni nr. 34 i C-dur, K. 338 (1780) Symfoni nr. 35 i D-dur, «Haffner», K. 385 (1782) Symfoni nr. 36 i C-dur, «Linz», K. 425 (1783) Symfoni nr. 37 i G-dur, K. 444 (1783) I fleire år vart denne katagorisert som ein Mozart-symfoni, men seinare har ein funne ut at han faktisk var skriven av Michael Haydn, og at Mozart berre skreiv ein langsam introduksjon for han. Symfoni nr. 38 i D-dur, «Praha», K. 504 (1786) Dei tre siste symfoniane vart skriven i løpet av tre månader i 1788. Det er truleg at han håpte å få publiserte desse tre verka i lag som ein enkel single opus, men dei vart ikkje publiserte før etter han døydde. Ein eller to av dei kan ha vorte framført i Leipzig i 1789. Symfoni nr. 39 i Ess-dur, K. 543 (1788) Symfoni nr. 40 i G-moll, K. 550 (1788) Symfoni nr. 41 i C-dur, «Jupiter», K. 551 (1788)

Solokonsertar Pianokonsertar

Mozart sine solokonsertar for piano og orkester er nummerert frå 1 til 27. Dei første fire nummererte konsertane er tidlege verk. Satsane i desse konsertane er arrangement av klaversonater av forskjellige samtidige komponistar (Raupach, Honauer, Schobert, Eckart, C. P. E. Bach). Solokonsertane 7 og 10 er komposisjonar for tre og to piano. Dei 21 andre er originale komposisjonar for piano og orkester. Av desse vart femten skriven i åra 1782 til 1786, medan han dei siste fem åra berre skreiv to pianokonsertar. Pianokonsert nr. 1 i F-dur, K. 37 Pianokonsert nr. 2 i H-dur, K. 39 Pianokonsert nr. 3 i D-dur, K. 40 Pianokonsert nr. 4 i G-dur, K. 41 Pianokonsert nr. 5 i D-dur, K. 175 Pianokonsert nr. 6 i H-dur, K. 238 Pianokonsert nr. 7 i F-dur for tre piano, K. 242 Pianokonsert nr. 8 i C-dur, "Lützow", K. 246 Pianokonsert nr. 9 i Ess-dur, "Jeunehomme", K. 271 Pianokonsert nr. 10 i Ess-dur for to piano, K. 365 Pianokonsert nr. 11 i F-dur, K. 413/387a Pianokonsert nr. 12 i A-dur, K. 414/385p Pianokonsert nr. 13 i C-dur, K. 415/387b Pianokonsert nr. 14 i Ess-dur, K. 449 Pianokonsert nr. 15 i H-dur, K. 450 Pianokonsert nr. 16 i D-dur, K. 451 Pianokonsert nr. 17 i G-dur, K. 453 Pianokonsert nr. 18 i H-dur, K. 456 Pianokonsert nr. 19 i F-dur, K. 459 Pianokonsert nr. 20 i D-moll, K. 466 Pianokonsert nr. 21 i C-dur, K. 467 Pianokonsert nr. 22 i Ess-dur, K. 482 Pianokonsert nr. 23 i A-dur, K. 488 Pianokonsert nr. 24 i C-moll, K. 491 Pianokonsert nr. 25 i C-dur, K. 503 Pianokonsert nr. 26 i D-dur, "Coronation", K. 537 Pianokonsert nr. 27 i H-dur, K. 595 Rondo for piano og orkester i D-dur, K. 382 Rondo for piano og orkester i A-dur, K. 386

Fiolinkonsertar Dei fem fiolinkonsertane til Mozart var skrivne i Salzburg kring 1775. Dei er kjend for dei vakre melodiane og kunstferdige bruken av uttrykksfylle og tekniske karakteristikkar for instrumentet, men Mozart gjekk truleg aldri gjennom alle mogelegeheitane ein har på fiolinen som andre gjorde (t.d. Beethoven og Brahms) etter han. Fiolinkonsert nr. 1 i H-dur, K. 207 (1775) Fiolinkonsert nr. 2 i D-dur, K. 211 (1775) Fiolinkonsert nr. 3 i G-dur, K. 216 (1775) Fiolinkonsert nr. 4 i D-dur, K. 218 (1775) Fiolinkonsert nr. 5 i A-dur, K. 219 (1775)

Mozart skreiv òg ein adagio og to rondoar for fiolin og orkester . Adagio for fiolin og orkester i E-dur, K. 261 (1776) Rondo for fiolin og orkester i H-dur, K. 269 Rondo for fiolin og orkester i C-dur, K. 373

I tillegg finst det to verk som er tvilsamt tilskriven Mozart. Fiolinkonsert i Ess-dur , K. 268 (1780) (tilskriven Johann Friedrich Eck) Fiolinkonsert i D-dur, "Kolb", K. 271a ("No. 7") (1777)

Hornkonsertar Dei fire hornkonsertane til Mozart er av dei mest spelte hornkonsertane som finst. Dei vart skriven for den gode venen til Mozart, Joseph Leutgeb. Konsertane (særleg den fjerde) vart skriven for at soloisten verkeleg skulle få slå seg laus på instrumentet og syne kor flink han var.

Hornkonsertane er kjenneteikna av ein elegant og humoristisk dialog mellom soloisten og orkesteret. Hornkonsert nr. 1 i D-dur, K. 412 (1791) Hornkonsert nr. 2 i Ess-dur, K. 417 (1783) Hornkonsert nr. 3 i Ess-dur, K. 447 (c. 1784–87) Hornkonsert nr. 4 i Ess-dur, K. 495 (1786)

Konsertar for blåseinstrument Fagottkonsert i H-dur, K. 191 (1774) Konsert for fløyte, harpe og orkester i C-dur, K. 299 (1778) Obokonsert i C-dur, K. 314 (har kome til oss some in andre fløytekonsert, men var nesten heilt sikkert ein obokonsert) (1777–78) Konsert for klarinett og orkester i A-dur, K. 622 (1791) Fløytekonsert nr. 1 i G-dur, K. 313 (1778) Fløytekonsert nr. 2 i D-dur, K. 314 (1778) (Eit arrangement av obokonserten over). Andante for fløyte og orkester i C-dur, K. 315 (1778)

Concertante-symfoniar

Sinfonia Concertante for fiolin, bratsj og orkester K. 364 i Ess-dur (1779) Sinfonia Concertante for obo, klarinett, horn og fagott K. 297b i Ess-dur Anh. 9 og seinare Anh. C 14.01 (1778)

Andre Trompetkonsert, K. 47c (tapt) cellokonsert, K.206a (1775, tapt)

Pianomusikk Dei tidlegare komposisjonane til Mozart var pianosonatar og andre pianostykke, sidan det var på dette instrumentet han fekk den første musikalske opplæringa si. Nesten alt han skreiv for piano var meint for han sjølv (eller systera som òg var flink på piano). Døme på dei tidlegaste verka hans finn ein i Nannerl's Music Book. Mellom 1782 og 1786 skreiv han 20 verk for solopiano (mellom anna sonatar, variasjonar, fantasiar, suitar, fuger, rondo) og verk for fire hender eller to piano.

Verk for solopiano

Pianoduettar Piano for fire hender Klaversonate for fire hender i C-dur, K. 19d (London, mai 1765) Klaversonate for fire hender i D-dur, K. 381 / 123a Klaversonate for fire hender i H-dur, K. 358 / 186c Klaversonate for fire hender i F-dur, K. 497 Klaversonate for fire hender i C-dur, K. 521 Klaversonate for fire hender i G-dur, K. 357 (uferdig) Fuge i G-moll, K. 401 Andante og variasjonar i G-dur, K. 501 Adagio og allegro (Fantasi) i F-moll, K. 594 (orgel, transkripsjon av komponisten) Fantasi i F-moll, K. 608 (orgel, transkripsjon av komponisten)

To piano Sonate for to piano i D-dur, K. 448 / 375a Fuge for to piano i C-moll, K. 426

Kammermusikk Fiolinmusikk Han skreiv òg for piano og fiolin. Merk rekkjefølgje for dei to instrumenta, for hovudsakleg er dette klaverdominerte Sonater der fiolinen er meir eit akkompagnement. I seinare år fekk fiolinen ei viktigare rolle.

Fiolinsonatar frå barndommen (1763–66) Fiolinsonatar KV 6–9 Sonate i C for klaver og fiolin, K. 6 Sonate i D for klaver og fiolin, K. 7 Sonate i H for klaver og fiolin, K. 8 Sonate i G for klaver og fiolin, K. 9 Fiolinaronatar, KV 10–15 Sonate i H for klaver og fiolin (eller fløyte), K. 10 Sonate i G for klaver og fiolin (eller fløyte), K. 11 Sonate i A for klaver og fiolin (eller fløyte), K. 12 Sonate i F for klaver og fiolin (eller fløyte), K. 13 Sonate i C for klaver og fiolin (eller fløyte), K. 14 Sonate i H for klaver og fiolin (eller fløyte), K. 15 Fiolinaronatar, KV 26–31 Sonate i Ess for klaver og fiolin, K. 26 Sonate i G for klaver og fiolin, K. 27 Sonate i C for klaver og fiolin, K. 28 Sonate i D for klaver og fiolin, K. 29 Sonate i F for klaver og fiolin, K. 30 Sonate i H for klaver og fiolin, K. 31

Seinare fiolinsonatar (1778–88) Fiolinsonate nr. 17 i C-dur, K. 296 Fiolinsonate nr. 18 i G-dur, K. 301 Fiolinsonate nr. 19 i Ess-dur, K. 302 Fiolinsonate nr. 20 i C-dur, K. 303 Fiolinsonate nr. 21 i E-moll, K. 304 Fiolinsonate nr. 22 i A-dur, K. 305 Fiolinsonate nr. 23 i D-dur, K. 306 Fiolinsonate nr. 24 i F-dur, K. 376 Fiolinsonate nr. 25 i F-dur, K. 377 Fiolinsonate nr. 26 i H-dur, K. 378 Fiolinsonate nr. 27 i G-dur, K. 379 Fiolinsonate nr. 28 i Ess-dur, K. 380 Fiolinsonate nr. 29 i A-dur, K. 402 (fragment, fullført av M. Stadler) Fiolinsonate nr. 30 i C-dur, K. 403 (fragment, fullført av M. Stadler) Fiolinsonate nr. 31 i C-dur, K. 404 (fragment) Fiolinsonate nr. 32 i H-dur, K. 454 Fiolinsonate nr. 33 i Ess-dur, K. 481 Fiolinsonate nr. 35 i A-dur, K. 526 Fiolinsonate nr. 36 i F-dur, K. 547