Karl Alexander Müller () var ein sveitsisk fysikar. Müller mottok Nobelprisen i fysikk i 1987, saman med Johannes Georg Bednorz, «for oppdaginga deira av eit superleiande oksid i keramisk materiale».
Müller vart utdanna frå Eidgenössische Technische Hochschule Zürich, og var lektor ved Universität Zurich fram til han i 1963 vart tilsett ved IBMs forskingssenter i Rüschlikon. Her jobba han fram til han gjekk av med pensjon, og dreiv spesielt med låge temperaturar, mellom anna varmeleiingseigenskane til oksidsambindingar.
Verk (med J.G. Bednorz): Possible High Tc Superconductivity in the Ba-La-Cu-O System. I: Zeitschrift für Physik. B: Condensed matter bind 64 (1986) s. 189–193. . (Volltext). Paramagnetische Resonanz von Fe3+ in SrTiO3 Einkristallen. Diss. ETH Zürich 1958. (Abstract).
Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Karl Alexander Müller» frå , den 22. februar 2012.
Kategori:Sveitsiske fysikarar Kategori:Nobelprisen i fysikk Kategori:Æresdoktorar ved NTNU Kategori:Jødiske nobelprisvinnarar Kategori:Sveitsiske nobelprisvinnarar Kategori:Medlemmar av United States National Academy of Sciences Kategori:Medlemmar av Det russiske vitskapsakademiet Kategori:Fysikarar på 1900-talet