Jego postać jest umieszczona za postacią kobiety i skierowana w przeciwną stronę, frontem do oglądającego. W prawej ręce trzyma materiał nad ramieniem Antiopy i widać, że właśnie odkrył śpiącą. Jego lewe ramię leży ugięte na korzeniu drzewa przy prawej krawędzi obrazu, podtrzymując ciało. Głowę i tors satyr pochyla nad biodrami śpiącej, by się jej przyjrzeć, z pożądliwie wysuniętym językiem. Biodra są zarysowane niewyraźnie, a ciało poniżej nich niewidoczne. Satyr jest przedstawiony w tonacji brązów. Jego opalona skóra i muskularne ciało stoją w wyraźnym kontraście wobec delikatnej, jasnej Antiopy.
Przy dolnej krawędzi jest przedstawiona przepaść w ziemi utrzymana w ciemnych brązach. Po obu stronach obrazu z ziemi wyrastają sękate korzenie, które rozszerzają się w słabo zarysowane drzewa. Podłoże w tle obrazu tworzy pagórkowaty krajobraz z pojedynczymi domostwami. Powyżej znajduje się zachmurzone niebo, dyskretnie oświetlone światłem zmierzchu.